 MISSCHIEN
NEEM IK WEL EEN ANDERE MENEER
'Als je mooi wilt zijn en een mooie nek wilt hebben,
dan kun je er een sjaaltje om doen, hè mam?'
Dat beaam ik. 'Ja hoor, dat kan.'
Ze knikt en gaat dan verder. 'En dan kun je er een knoop
in doen, en als je de knoop dan niet mooi vindt, dan
kun je hem omdraaien, hè mam?'
'Natuurlijk schat, dan kun je hem omdraaien.'
'En een strikje is ook leuk hè?'
'Ja hoor, een strikje is ook leuk.'
'Maar een bruid kan toch ook een sjaaltje omdoen? Dat
mag je toch zelf kiezen als je dat leuk vindt? Ik doe
later ook een sjaaltje om als ik ga trouwen, of misschien
wel een witte doek, net zoals jij. Vind je dat leuk,
mam?'
'Ja hoor. Heel leuk.'
'Ik denk dat ik wel een mooi bruidje zal worden,' zegt
ze met een peinzende blik in haar ogen. 'Hè mam?'
En ja, dat denkt mam ook wel. Ze wil graag trouwen,
dit kind. Want ze weet het best; als je niet trouwt,
komt er ook geen baby in je buik. 'En weet je waarom
niet? Omdat het kindje anders geen vader heeft, hè
mam?'
Ze kijkt me eens onderzoekend aan. 'Jij ging zeker een
man zoeken omdat je een tweeling wilde hebben?'
'Ja natuurlijk,' zeg ik, de waarheid enigszins geweld
aandoend. 'Maar nu moet je gaan slapen, Jette…'
Er zijn in dit huis al heel wat aanstaande schoonzoons
de revue gepasseerd. Jaap, Dennis, Arjan-Pieter, Marco,
en ook David leek wel een geschikte kandidaat. Hoewel,
wist ik al dat David vaak spuugde…? Dat was nou
weer niet zo leuk natuurlijk. 'Maar ja, iedereen heeft
wat,' zei Anne eigenwijs.
Fijn dat ze dat nu al begrijpen.
Echter, alle jongetjes uit de kleuterklas werden in
één klap achteloos van tafel geveegd toen
Frank en Peter op het toneel verschenen. In het begin
viel het nogal tegen om de exclusiviteit met een andere
tweeling te moeten delen. Vooral Anne had daar wat moeite
mee. Ze zwaaide te pas en te onpas vriendelijk doch
nadrukkelijk naar juf, om zich ervan te verzekeren dat
ze nog in beeld was.
Maar na een paar weken was dat gelukkig voorbij. Inmiddels
waren de beide tweelingen het samen volkomen eens geworden:
ze zouden met elkaar gaan trouwen en gezellig met zijn
vieren in één huis gaan wonen. In een
meubelgids hadden ze zelfs al wat knusse stapelbedden
ontdekt. Dat leek ze wel wat: Jette en Peter boven en
Anne en Frank onder.
Toch vrees ik dat er nu een kink in de kabel dreigt
te komen. Als ik Jette naar bed breng, vertelt ze me
namelijk ineens dat ze nog niet helemáál
zeker weet of ze wel met Peter wil trouwen. 'Ik moet
er nog eens goed over nadenken,' zegt ze met een ontroerend
aandoende ernst. 'Maar misschien neem ik wel een andere
meneer. Dat kan toch ook, hè mam?'
'Natuurlijk kind, dat kan ook.'
Gelukkig heeft het allemaal nog wat tijd.
Mam moet er nu nog even niet aan denken dat ze wellicht
eens, met tranen in haar ogen en een dichtgeknepen keel,
zal zitten kijken naar de rug van een bruidje, dat ooit
dat kleine, prille dochtertje van toen was.
Centraal Weekblad - oktober 1992
(Anne en Jette 5 jaar)
Naar
column archief |
