ROMMELKIND OP ROMMELMARKT

‘Moet je kijken, mam. Wat mooi!’
Ik loop met Jette over de rommelmarkt op Koninginnedag. Ze wijst naar een monsterlijke haarband, bedekt met honderden gouden lovertjes. En oh, oh, oh, wat wil ze die graag hebben. En het mag, omdat het koninginnedag is.
Stralend loopt ze met de haarband over het terrein. Haar volgende aanwinst is een klein, plastic eekhoorntje. Dat gaat ze aan Rivkeh geven, want die spaart eekhoorntjes.
‘Dat is toch wel heel aardig van me, dat ik aan Rivkeh denk,’ stelt ze tevreden vast. ‘Ik denk niet dat er veel kinderen zijn die zoiets zouden doen, hè mam?’
Ik knik, terwijl ik betaal. Inderdaad. Bijzonder vriendelijk van haar, zeg.

De rest van onze gang langs de honderden kraampjes en kleedjes leveren achtereenvolgens op: een toilettasje, een gouden poederkwast, een spiegeltje, een boek, een popje met twee staartjes en twee kleine plastic paardjes. Die laatste had ze toevallig net nodig in verband met de oprichting van een dierentuin op haar kamer.
Ik zucht en zie het al voor me: óók nog een dierentuin tussen alle bouwwerken, lapjes stof en andere kostbaarheden die ze verzameld heeft.
Als we weer richting huis lopen, werpt een man haar een viezig, roze knuffelvarken toe. Mag ze hebben. Gratis en voor niets.
Trots loopt ze naast me. ‘Dat gaf die meneer me natuurlijk omdat hij me zo’n leuk meisje vond,’ zegt ze ijdel, en ze schudt damesachtig haar haren naar achteren.

Thuis gaat ze meteen naar boven om een wiegje te maken voor haar nieuwe popje. Maar… als het wiegje eindelijk klaar is, blijkt het popje kwijt te zijn. Spoorloos verdwenen. Wat nu?
Gelukkig weet ze onmiddellijk wat haar in deze précaire situatie te doen staat. Ze stort zich op het maken van een ‘wenskaart.’
‘ Ja,’ legt ze uit. ‘Dan maak ik dus een wenskaart en dan wens ik dat ik mijn popje weer vindt.’
‘ Je zou ook kunnen gaan zoeken,’ oppert Ron. Maar dat vindt ze te gewoontjes.
Een half uur later is de kaart klaar. In grote letters staat er WENZKAART opgeschreven, met daaronder een tekening van het vermiste popje, zodat er geen misverstanden kunnen ontstaan over wélk popje nu eigenlijk opgespoord dient te worden.
De volgende morgen komt ze triomfantelijk vertellen dat ze het popje weer gevonden heeft. In de bijkeuken. ‘Moet jij ook maar eens doen, zo’n kaart,’ adviseert ze me gratis.

Naar column archief

Drie zusjes