VAN OLIFANT TOT ANGELA

En dan is ze bijna drie. Drie jaar op de grote, grote wereld. Een beetje weemoedig neem ik vast afscheid van twee-en-een-half. Drie klinkt ineens zo gróót!
Een paar dagen voor de grote dag aanbreekt, zie ik de eerste vreemde plekjes. En nee, ik vergis me niet, ze heeft de waterpokken. Jakkes, denk ik. Een jarige met waterpokken. Maar gelukkig beperken de pukkels zich voornamelijk tot het gebied in de luierstreek. Ze ziet er dus niet uit als de gebubbelde tomaten waar Anne en Jette destijds op leken. En ziek is ze er ook al niet van.
Het treft dat ze een week vakantie heeft, zodat ze niemand op het speelzaaltje kan besmetten. Mooi meegenomen allemaal.
Het enige wat haar nogal dwars zit is de ‘kwestie Angela’. Angela blijkt op de speelzaal verschrikkelijk hard gevallen te zijn, waarbij ze ‘veel bloed op haar hoofd had.’ De hele week praat ze veelvuldig over dit drama, en ze maakt de ene na de andere tekening voor Angela.
Ik heb eigenlijk geen idee wie Angela is. Een nieuw kindje, vermoed ik.

Na de vakantie kijk ik speurend de speelzaal rond, maar ik zie geen onbekend gezichtje.
‘ Wie is Angela eigenlijk?’ vraag ik uiteindelijk aan één van de juffies.
Tot mijn stomme verbazing vertelt ze dat ze helemaal geen Angela ként.
Ik leg uit dat mijn dochter nogal onder de indruk is van een valpartij met veel bloed, die zich op school zou hebben afgespeeld. Maar ook daar is haar niets van bekend.
‘ Misschien een fantasie-vriendje’, oppert ze. Dat weerleg ik meteen. ‘Nee joh,’ zeg ik. ‘Ze heeft toch al haar olifanten.’

En dat is waar. De gekleurde fantasie-olifanten van Liselotje waren altijd aanwezig. Soms ging paarse olifant mee naar school, en een andere keer vergezelden groene en bruine olifant ons naar de bibliotheek. En het kwam ook wel voor dat alle olifanten even aan het fietsen waren. Ze hoorden gewoon bij de inventaris en we hadden het best gezellig met z’n allen.
Maar na het gesprek met juf realiseer ik me ineens dat ik al een paar dagen niets meer over de vertrouwde olifanten heb gehoord. Ik schaam me bijna, want ik heb ze niet eens gemist!

’s Middags roep ik Lotje binnen om te eten. ‘Neehee…,’ roept ze verstoord. ‘Ik kom niet.’
Als ik informeer waarom ze niet binnen wil komen, legt ze uit dat ze met Angela aan het spelen is. Ze wijst een onbestemd punt aan in de verder kinderloze tuin. ‘Kijk maar,’ zegt ze, ‘daar!’ En dan volgt een uitvoerig verhaal over het hoe en waarom van Angela’s aanwezigheid. Angela blijkt bij haar oma te logeren omdat haar moeder net een baby heeft gekregen: een zusje.
Ik heb even tijd nodig om deze nieuwe wending in het brein van onze dochter te verwerken. Haar juf had dus gelijk: de olifanten hebben plaatsgemaakt voor Angela.
‘ Zeg maar tegen Angela, dat ze nu weer naar oma moet gaan,’ stel ik voor.

Op dat moment barst ze in snikken uit. Jammerend roept ze dat Angela de tuin niet uit kan, omdat de poort dicht is. Of ik die dan maar even open wil maken.
Ik voel me een beetje dommig als ik naar achteren loop om de deur open te doen. ‘Tot ziens hoor,’ roep ik tegen Angela. ‘En doe de groeten aan oma!’
En zo is Angela dus zonder pardon ons leven binnengewandeld.
Als ik ’s avonds aan Lotjes deur luister, hoor ik hoe ze opgewonden met Angela aan het converseren is. Soms horen we haar wel een half uur lang gieren van het lachen. Angela is kennelijk een humoristische en onderhoudende persoonlijkheid. Verder gaat ze mee boodschappen doen, ze mag mee logeren bij oma, en ze helpt Lot met opruimen. Dat vinden we allemaal uitstekend. Geen enkel punt.
Iets lastiger is, dat we soms niet naar het toilet kunnen, omdat Angela zich daar bevindt en andere keren moeten we even wachten met eten omdat Angela nog niet aan tafel zit. Maar over het algemeen hebben we niet echt veel last van onze kersverse huisgenoot.

Naar column archief